CMLase heeft 33 actieve centra om lysine van CML te halen (kleur geeft activiteit aan) (afb: Aarón Cravens et al./Nature Communications)
In lijf reageren eiwitten voortdurend met de daar in aanwezige suikers. Het resultaat zijn glycosylerings-eindproducten (GEp’s; in het Amerikaans is daar met wat gesjoemel AGE’s van gemaakt, heel geinig). Die GEp’s zouden kenmerkend zijn voor het verouderingsproces (de oorzaak van?). Er is geprobeerd dat proces te stoppen, maar dat was tot nu toe niet succesvol. Nu schijnen onderzoekers een enzym te hebben gemaakt dat een van de meestvoorkomende GEp’s opruimt. Het eeuwige leven lonkt (toch?).
Van deze GPe’s is Nε-carboxymethyllysine (CML) bijzonder overvloedig aanwezig in verouderend weefsel, waar de verbinding eiwitten verandert en fungeert als ligand voor de receptor GPe’s (in Amerikaanse dialect RAGE), waardoor chronische ontsteking en oxidatieve stress in stand blijven.
Hoewel er lichaamseigen ontgiftingssystemen bestaan voor reactieve voorlopers, werd het stabiele CML-product gezien als onomkeerbaar.
Onderzoekers rond Aarón Cravens van Revel Pharmaceuticals Inc in San Francisco ontwikkelden het enzym CMLase door middel van gerichte evolutie van meer dan 500 miljoen varianten om CML specifiek te oxideren en het oorspronkelijke lysine-residu te herstellen (lysine is een natuurlijk aminozuur).
CMLase zou de verandering in CML-modificaties in labproeven en in menselijke weefselmonsters van oudere donoren effectief ongedaan hebben gemaakt. Daarmee zou zijn bewezen dat schade die voorheen als onomkeerbaar werd beschouwd, wel degelijk enzymatisch kan worden hersteld.
De aanpak biedt een platform voor de ontwikkeling van enzymen om leeftijdsgerelateerde moleculaire schade te herstellen en uiteindelijk weefseleiwitten te repareren die zijn aangetast door veroudering en ziekte, schrijven de onderzoekers optimistisch.
“Het is een kleine stap in de goede richting, want veroudering is een zeer complex proces”, aldus Cravens, oprichter en baas van Revel Pharmaceuticals. “Het is volgens mij de eerste keer dat iemand in dit vakgebied op structureel niveau heeft aangetoond dat je sommige van deze veranderingen daadwerkelijk kunt terugdraaien.”
Bron: New York Times